feb14
Dagdroom; Garage sale
Hieronder de dagdroom van S: (met haar toestemming geplaatst)
In mijn praktijk kwam S met een vraag voor een dagdroom. Zij is regisseur en zowel in haar privé als in haar werk had ze het gevoel dat ze maar niet vooruit kwam. Ze had weinig inspiratie en het voelde voor haar alsof ze de hele wereld op haar schouders meedroeg.
Na de inleiding van de dagdroom ( zie vorig blog), vraag ik altijd aan de dromer om door een deur te stappen en mij te vertellen wat je ziet. Waar ben je terecht in gekomen. In het begin zag ze helemaal niets, het was donker. Ze had het gevoel dat ze in een ruimte was die vol stond met spullen ze kon geen kant op, geen hand voor ogen zien en was opzoek naar het lichtknopje. Na een tijdje had ze het lichtknopje gevonden en wat ze toen zag was een grote ruimte vol met oude en antieke spullen/ meubelen.
Ik vroeg haar om goed rond te kijken en of er iets was wat ze herkende. Ze herkende bijna al de kastjes en rommel vanuit haar jeugd bij haar ouders en bij een oud tante en kreeg er een heel zwaar gevoel bij. Alles stond in een grote garage, die haar overigens niet bekend voor kwam. Ik vroeg haar of ze kon kijken of er een deur was en of het fijn was om die dan open te zetten. Na een lange moeizame weg door de kastjes en rommel heen vond ze een deur. Deze deur zat op slot maar de sleutel zat in het slot. Het was een oude roestige sleutel die lang niet gebruikt was. Ze dacht dat het heel moeilijk zou zijn om de deur te openen omdat de sleutel er zo roestig uit zag, maar het ging heel makkelijk. Ze opende de deuren en liet ze wagenwijd open staan en het zonlicht verlichtte de ruimte.
Ik vroeg haar wat ze wilde doen met al die meubels en rommel en of ze wist wat het haar te vertellen had. S zei dat het als een zware last voelde en dat ze dacht dat ze het moest bewaren, allemaal familiestukken, zonde om weg te gooien. Maar diep van binnen wilde ze het eigenlijk het helemaal niet bewaren en allemaal verbranden. Ik zei; het is jouw dagdroom en je mag er mee doen wat jij wilt. Ze ging buiten een groot vuur maken en ging stuk voor stuk alles in het vuur gooien. Toen de ruimte helemaal leeg, kon ze tevreden naar het vuur kijken net zolang tot het laatste stukje rommel verbrand was. Het zware gevoel was verdwenen en ze zag wat voor enorme mogelijkheden de grote lege ruimte te bieden had. Op de vraag of ze nog verder wilde kijken zei ze dat het voldoende informatie voor nu was.
Tijdens de nabespreking vertelde zij mij dat ze dit niet verwacht had en dat ze had gedacht over iets heel anders te dagdromen. Ze vertelde dat afgelopen jaar haar beide ouders waren overleden en het jaar daarvoor haar oudtante, waar ze een goed band mee had.
Beide hadden zeer veel antiek en voor haar gevoel moest ze alles bewaren en kon het niet verkopen want het waren familie stukken. Wat de droom haar duidelijk maakte was dat doordat ze alles bewaarde ze ook veel oude overtuigingen aan het vast houden was, overtuigingen die niet bij haar hoorde maar bij haar familie. Door de meubels en alles te verbranden voelde ze letterlijk en ook fysiek hoeveel ruimte haar dat gaf. Ze kon bijna niet wachten om naar huis te gaan en met de grote schoonmaak te gaan beginnen.
Twee weken later stuurde zij mij een mail om te vertellen hoe de dagdroom haar had geholpen en ze veel meer ruimte voor zichzelf had gecreëerd en hierdoor ook weer inspiratie had gekregen.
Ook benieuwd wat een dagdroom jou kan brengen? Neem dan contact op
